Het is soms wel eens verbazingwekkend om te zien hoe snel de algemeen geldende publieke opinie over een bepaald onderwerp kan veranderen.
In het vak Interetnische pedagogiek wordt het leven van grote groepen allochtonen in onze multi-etnische samenleving in kaart gebracht. Bij het bespreken van hun leven, positie, cultuur, achtergrond en zo verder, ontkomt je er niet aan om ook de mogelijke oorzaken van de (toenemende?) externaliserende problemen onder allochtone jongeren te belichten. Je zult het wellicht met mij eens zijn als ik zeg dat dit “dat onderwerp” is waar we allemaal zo veel van af weten. Zestien miljoen hoogleraren cross-culturele pedagogiek.
Allemaal schijnen we te weten hoe deze problemen ontstaan. Sterker nog, we schijnen zelfs te weten dat veel alledaagse problemen en onvrede over veranderingen in dit land in meer of mindere mate, direct of indirect, te maken hebben met de komst van allochtonen. Hun opvoeding (of beter gezegd hun gebrek hieraan), hun opvliegerige karakter, hun achterlijke cultuur, hun onwil te integreren, hun verbondenheid met hun geloof, et cetera.
Ik kan het mis hebben, maar voor zover ik weet hebben mensen zoals Hans Janmaat en Pim Fortuyn, met hun opvattingen over het migratie- en integratiebeleid, bijgedragen aan dit (algemeen heersende?) beeld.
In de uitzending van Profiel op 6 februari werd een biografisch portret van Hans Janmaat geschetst. Er werd gesuggereerd dat Hans Janmaat, die door zijn weinig charismatische uitstraling en zijn politieke onhandigheid weinig serieus genomen werd, nauwelijks verschilde in zijn opvattingen met die van Pim Fortuyn. De één werd echter veroordeeld wegens discriminatie en stierf in 2002 een stille dood, de ander werd in 2004 postuum bekroond tot de grootste Nederlander aller tijden…Verbazingwekkend!
